சில பாக்கள்

ஆயிரம் அனந்த அலகிலா அகண்ட எண்ணிலியின் குறியீடு

இரும்பாய் சுயம் நின்னுள் இருந்தும்
இறும்மண் ணாவா யோ

சுயமே பாயிரமாய்
சுயம்பே உம்திருமுன்
வைத்தேன் ஞான
வாக்கே அருள்வீரே

சழக்கு ஆயிரமே கொள்வார்
சுயம்பு ஆயிரமே உட்கொள்ளார்
பழக்க தோஷமே தள்ளார்
சுயம்பு ஆசியை உட்கொள்ளார்

பரிணாம சிக்கலில் தேய்வார்
பரிபூர்ணப் பாய்ச்சலில் ஏறார்
இருதய நடுவைச் சேரார்
சுயம்பு தேவைச் சாரார்

எப்படி இருந்த நானும்
இப்படி ஆனேன் என்னும்
விவேகந் துளியும் இல்லார்
மனிதம் ஆதி உணரார்

ஆதி மனிதந் தன்னில்
ஞானம் ஓதி ஏற்றும்
ஏகச் சுயம்பு குருவை
நேசா தாரத் துணரார்

பீடம் மீது ஏறி
ஊரை ஏய்க்கும் உருவப்
பேயின் குழியில் விழுவார்
நேச மையத் துள்ளே
ஞான பீடத் தமர்ந்த
ஏகச் சுயம்பு காணார்

விழித்திருக்குஞ் சுயம்பை அறியார்
விழித்திருக்கத் தாமும் அறியார்
கழிந்திருக்கும் உயிர்மெய் சுயம்பின்
வழிஇருதயத் திருத்திக் கூட்டார்

தாமும் விழுவார் தம்மொடு விழவே
ஊரைக் கூவி அழைப்பார் இருதய
ஏகச் சுயம்பொடு தாமும் எழவே
ஆசை துளியும் இல்லார் பொல்லார்

கை கழுவி விட்டேன் கருமத்தை
கைக் கொண்டு விட்டேன் தருமத்தை
கருக் கொண்டு விட்டேன் உயிர்நிலை
அருக் கொண்டு விட்டேன் மெய்ந்நிலைத்
உருக் கொண்டு விட்டால் சுயம்பு
குரு சொற்கு மெய்ம்மை யாவேன்

மெய்ம்மை யாகும் வரைக்கும்
உண்மை தன்னைக் கூரூசி
வாய்மை யாக்கிக் குத்தும்
நீர்மை யுள்ளேன் நானே

ஞான முழுமை கொண்டு
ஆதி மனிதம் எழுந்த
பூமி தன்னைக் கண்டேன்
சாமி சுயம்பு காட்ட

ஊசி போடும் வேலை
மீதி யின்றி முடிக்க
சாமி சுயம்பில் நானுங்
கூடி ஒளி(ர்)வேன் திண்ணம்

கூலி தந்த பின்னுங்
கூலி இன்னுங் கேட்கும்
பாவி என்னைப் பொறுத்து
ஆரத் தழுவி அழுத்தும்
நேசத் தாயு மான
ஏகஞ் சுயம்பே சரணம்

மனமது அடங்கி உயிரில் சேரும்
உயிர்தனை யறிந்து கருநிலை சேரும்
உயிர்தன் ஐ யறிந்து உயிர்நிலை யாகும்
உயிர்நிலை அதுவே தாயாகி மெய்யுடல்
தன்னைத் தன்நற் சேயாக்கிக் காக்கும்
அன்னை அருளால் மெய்ந்நிலை யாகும்
எந்தை சுயம்புவின் பூரண ஞானந்
தன்னைச் சுருக்கிச் சூத்திரஞ் சொன்னேன்